Τα cookie μάς βοηθούν να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, αποδέχεστε την από μέρους μας χρήση των cookie.

Destinations:

guide

cities & villages
northern corfu

More

action:

for all

sea, mountain, road

Nature activities,
and experiments

More

Διαφημίστε:

στo altercorfu.com

διαφημιστικο banner,
επαγγελματικός κατάλογος

Τοποθέτηση στις προτάσεις,
Δημιουργία βιντεο

More

glorious past:

history & archaeology

museums, archaeology sites

influences cultures,
heritage

More
ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ - ΑΓΡΟΥ

Aπό την κεντρική οδική αρτηρία πού ενώνει τη Χώρα με το Σιδάρι, βορειοδυτικά του Νησιού, και μετά τα γραφικά χωριά Αγρός και άγιος Αθανάσιος ο δρόμος κατηφορίζει δεξιά και ανεβαίνει ελαφρά οδηγώντας στην είσοδο της Ιερής Μονής Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού.

«Το βλέπω το Μοναστήρι σας· είναι μάσα σε ελαιώνα. Σάς βρίσκει το αγιάζι της θάλασσας. Ο τόπος ευωδιάζει. Εχετε βράχους στην περιοχή. Εκει έζησαν παλαιά αγιασμένοι ασκητές». Μ᾿ αυτά τα λόγια εκφράστηκε κάποτε για το Μοναστήρι ο άγιος Γέροντας Πορφύριος, πού ποτέ δον είχε επισκεφθεί το Νησί, αλλά είχε το χάρισμα να βλέπει με πνευματικό τρόπο τα μακρινά και αθέατα.

ένας μικράς βραχολοφος είναι πράγματι ο τόπος που φιλοξενεί τα οικοδομήματα. Στην ευρύτερη περιοχή ορθώνονται μεγάλοι βράχοι. Παντού κυριαρχεί τo ανοιχτοπράσινο χρώμα της ελιάς που το διανθίζει το σκούρο πράσινο του κυπαρισσιού. Νοτιοανατολικά ο λοφίσκος καταλήγει σε ρεματιά κι απέναντι απλώνεται χαμηλή οροσειρά. Ανατολικά το Δροσάτο με τον Αϊ-Νικόλα του. Στο βάθος ο Παντοκράτωρ, το ψηλότερο βουνό του νησιού με την παλαίφατη ομώνυμη ανδρια Μονή. Βόρεια, λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, γραφικά χωριά λιάζονται στις καταπράσινες βουνοπλαγιές. Λίγο αριστερότερα η θάλασσα του Σιδαριου κι αντίπερα η Βόρειος ήπειρος. Δυτικά οι πανύψηλες ελιές κλείνουν τη θέα προς το δημόσιο δρόμο και εξασφαλίζουν την ησυχία από την κίνηση των αυτοκινήτων. Παντού ξεχύνεται ηρεμία και ευλογία.

Είναι άγνωστο ως τώρα πάτε ακριβός χτίστηκε ο πρώτος Ι. Ναός της Μεταμορφώσεως του Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού. Πάντως πριν από το 1634, χρόνος που σημειώνεται σε έγγραφο – μισθωτήριο κτημάτων του Μοναστηριού. Ο Ναός και το «έχειν» του κυβερνιόταν από αδελφάτο. Αυτό κατά καιρούς εμπιστευόταν τη Μονή σε ιερομόναχο με ειδική συμφωνία. Γύρω στις αρχές του 20ου αι. με αίτηση του ιερομόναχου Ιλαριωνος Καρδακαρη οι μοναχοί γίνονται δύο. Πρόκειται πια για ένα μικρό σε έκταση και αριθμό μοναχών ανδρικό Μοναστήρι πού είχε την αγάπη όλων των περιχώρων. Είναι άγνωστοι οι ορχικοί κτιτορές του.

Από ελάχιστα ερείπια παλαιών κτισμάτων φαίνεται ότι η ορχική θέση της Μονής ήταν στο ανατολικό τμήμα και πίσω απ τον βραχώδη λοφίσκο που φιλοξενεί τε σημερινά κτίσματα των κελιών και το καθολικό. Σε κτηματολόγιο του 1886 αναφέρεται ότι το κτήριο των κελιών λειτούργησε για μερικά χρόνια (1872-1886) ως σχολείο της περιοχής. Πίσω από αυτό τα οικοδόμημα πιθανόν ήταν κτισμένος ο παλαιότερος Ι. Ναός και νοτιότερα το λιοτρίβι που ήταν σε λειτουργία ως το 1950 περίπου. Μετά χρησιμοποιήθηκε ως σταύλος.

Ονόματα ιερομονάχων κυρίως πού ασκήθηκαν εδώ παλαιότερα βρέθηκαν σε έγγραφα του ιστορικού αρχείου Κέρκυρας και είναι καταχωρημένα στα δίπτυχα της Ἱ. Μονής εις μνημόσυνον αιώνιον. Του 19ου και 20ου αιώνος γνωστοί είναι οι: π. Δωρόθεος, (1803), π. Νικοδημος Χαλικιάς, π. Συμεών Ρουσσινος, π. Ιλαριων Καρδακαρης, π. Δωρόθεος Κορακιανιτης, π. Αμβρόσιος Κουτσοικης και π. Δαμιανός Μουζακίτης, όλοι πνευματικοί και εφημέριοι συ γειτονικά χωριά και τα Διαποντια Νησιά.

Στα 1834-35 χτίστηκε ο Ι. Ναός που αποτελεί καώ σήμερα το καθολικό της Ι. Μονής. Στις αρχές του αιώνα (1902) χτίστηκε το οίκημα δυτικά του Ι. Ναού, διαμορφώθηκε η αυλή, επισκευάστηκε O Ναός, στολίστηκε με το ωραιότατο σκαλιστό γύψινο τέμπλο (1911), έργο του Δημ. Πρέπη. Οι εικόνες τού τέμπλου αγιογραφήθηκαν (1912-14) από το ζωγράφο – προσωπογράφο Στέφανο Τριβόλη. Εγινε ὁ γυναικωνίτης (1923) και το δάπεδο με φροντίδα των ιερομονάχων Συμεών και ιλαρίωνος. Επισκευάστηκαν παλαιά στασίδια και προστέθηκαν καινούργια.

Επί της ηγουμενίας του τελευταίου ιερομόναχου Δαμιανού Μουζακίτη (1955-1975) στήθηκε το καμπαναριό στην είσοδο και μεγάλωσε το κτίσμα δυτικά του Ναού.

Μετά μικρή παραμονή εδώ της συνοδείας του π. Νικοδήμου Μπανταλούκα φτάνουμε στον Ιούλιο του 1978, οπότε το Μοναστήρι μετατράπηκε σε γυναικείο, αφού αποσπάστηκε απο την Ι. Μονή Παναγιας Παλαιοκαστριτσσης, της οποίας ήταν Μετόχι από το 1881 και εγκαταστάθηκαν εδώ οι τρεις πρώτες αδελφές με φροντίδα και πνευματική ευθύνη του τότε Μητροπολίτου Κερκυρας και ιδρυτού της μοναστικής αδελφότητος κυρου Πολυκάρπου Βαγενά. Η αδελφότης, που οπό τή σύστασή της ποιμαίνει ἡ Γ. Ευφημία Κόκκοβα, ευγνώμων για την εν Αγιου Πνεύματι προσφορά του, εξέδωσε μετά το θάνατό του σε τρεις τόμους ραδιοφωνικές ομιλίες προς το ποίμνιο του. Ευγνωμοσύνη οφείλει επίσης η αδελφότης στον αείμνηστο και θεοφόρο π. Παΐσιο τον αγιορείτη που συμπαραστάθηκε πνευματικά στο Μοναστήρι κατά τα πρώτα χρόνια και στήριξε τη νεοπαγή κοινότητα άσο ζούσε.

Εκτοτε και καθώς αυξανόταν ο αριθμός την μοναχών επισκευάστηκαν τα παλαιά κτίσματα – ὁ σημερινός μικρός ξενώνας δυτικά του Ι. Ναού καώ το παλαιό λιοτρίβι (1985) – και χτίστηκαν νέα οικοδομήματα για νι καλύψουν τις ανάγκες των αδελφών και των προσκυνητών. Στη νότια πτέρυγα τού οικήματος την κελιών βρίσκεται καώ το σταυροσχημο με τρούλο παρεκκλήσιο της Αγίας Ευφημίας. Ριζική ανακαίνιση έγινε στον Ι. Ναό, ώστε να συντηρηθεί αλλά και να γίνει καταλληλότερος γιε τη θεία λατρεία, δεδομένου ότι αποτελεί το επίκεντρο της ζωής τῆς μοναστικής αδελφότητος. Ετσι διακοσμήθηκε με εικόνες βυζαντινής τεχνοτροπίας, έργα του αγιογραφικού εργαστηρίου της Ι. Μονής, η κόγχη του ι. Βήματος την Πρόθεση, το Τέμπλο, η Ουρανια και οι τοίχοι τού κυρίως Ναού, ο γυναικωνίτης και η Ουρανία του. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η εικονογράφηση του γυναικωνίτη και προστέθηκαν δύο κλίτη δεξιά και αριστερά τού κεντρικού κλίτους (ο Ναός ήταν μονόκλιτη βασιλική) και διευρύνθηκε ο περιβάλλον χώρος (2012-13).
Η αγιογράφηση βυζαντινών εικόνων αποτελεί και το σημαντικότερο εργόχειρο των μοναχών σήμερα, πέρα από τι φροντίδα του κήπου, του μικρού ελαιώνα, των οπωροφόρων δένδρων και της φιλοξενίας των προσκυνητών.

Ως εδώ παρουσιάστηκε ο,τι μπορεί να δει η να ακούσει κανείς. Μένει αθέατη στους πολλούς η μυστική και σιωπηλή εσωτερική εργασία των μοναχών, παλαιών και συγχρόνων. Εργασία καρδιακή, επίπονη, ποτισμένη με οδύνη και δάκρυα. Νυχτερινές και ημερήσιες ώρες λατρείας. Σκιρτήματα μετανοίας και χαρμολύπης. Δάκρυα ευγνωμοσύνης, χαράς αλλα και πόνου. Αγωνία γιε τη σωτηρία τη δική τους αλλά και όλου του κόσμου. Αγώνας και πάθος για τη συνάντηση με των αγαπημένο Νυμφίο των ψυχών.

Δειτε τις φωτογραφιες που ακολουθούν απο την Μαρία Βικτωρία Δούκα

Pantokrator Monastery, Ag. Athanasios Corfu, by Maria Douka

Back to top